Na ruim vijfendertig jaar als docent en auteur in de IT gewerkt te hebben, brak alweer enige jaren terug het pensionado tijdperk aan. Een overgang die in mijn geval gepaard ging met een langdurige tweestrijd tussen niets meer te hoeven en een schuldgevoel niets meer te doen. Ik probeerde dat op te lossen door vrijwilligerswerk aan te vatten, eerst bij het plaatselijke filmhuis als operator en later bij de plaatselijke scheepswerf als ‘iemand die kan schrijven’, althans zo werd de aangeboden functie omschreven op een website voor vrijwilligerswerk.
De eerste klus bood toch wat minder sociale contacten buiten de jaarlijkse barbecue en de nieuwsjaarsborrel, omdat de operator van het filmhuis ergens helemaal boven in het theater op vrijdag een paar uur bezig was de film te monteren om deze ’s avonds, eveneens in totale afzondering, vanuit z’n hokje-in-het-nokje te vertonen. Ik zocht dus naar wat anders, want is het credo niet dat men bezig en onder de mensen moet blijven om niet weg te kwijnen achter een pot geraniums?
Het werd de Koggewerf. Binnen de kortste keren raakte ik in het bestuur verzeild, een functie die ik niet echt ambieerde, maar waarvan ik dacht toen het me gevraagd werd: ‘Laat ik het eens proberen’. Ik voegde er aan toe: ‘Eén dag in de week!’ Dat bleek ijdele hoop. Het leek wel een baan! Zelfs in het weekend waren er appjes, mailtjes en soms zelfs noodgevallen. En hoewel ik over allemaal zeer interessante uitdagingen struikelde die op mijn pad kwamen, ben ik er toch mee gestopt. De sociale interactie was weliswaar kwadratisch toegenomen, maar bijna elke dag ermee bezig zijn? Daarom was ik niet met pensioen gegaan, bovendien verwelkten de geraniums, omdat ik te druk was om deze voldoende aandacht te geven.
In ieder geval vond ik nu meteen tijd om eindelijk anderhalf jaar nadat ik met mijn bedrijf gestopt ben, mijn website eens weer in de lucht te helpen. Wie weet waar dát weer toe leidt en dan is het vandaag nog bevrijdingsdag ook…
Geef een reactie