Je denkt er nooit zo bij na, maar er gaat een mysterieus element schuil in een stortbak die zich achter je toilet verstopt. En het is zelfs een dubbel mysterieus element als je een stortbak hebt met een spaarknop om de kleine boodschapjes door te spoelen en een ‘all-in button’ voor de grote werkstukken. Precies zo een installatie had ik in mijn gastentoilet naast de voordeur. Minder waterverbruik is goed, alles voor het milieu niet waar?
Helaas begon zich een defect af te tekenen. De stortbak spoelde nog wel door, maar hield daarna niet op. De eerste keer had ik dat niet door, want ik heb niet de gewoonte te blijven wachten tot het waterreservoir weer is aangevuld. Dus toen ik drie uur later terugkwam voor een herhalingsoefening was het niet fijn te zien hoe een flink stroompje water zich door de toiletpot voortspoedde richting riool. Dat had een paar liter gekost, eind van het jaar op naheffing af te rekenen met de waterleidingmaatschappij.
Bij het lichten van de deksel op de stortbak bleek het spoelventiel – want zo heet dat mysterieuze element – na het bedienen van een van beide knoppen als een dronken matroos door de stortbak te zwabberen op zoek naar de afvoerkom waar het zich in moet vleien om zo de waterafvoer af te sluiten. Ik kan me voorstellen dat een dronken matroos zich ook wel ergens in wil vleien, maar ook dat lukt vast niet altijd.
Er zijn spoelventielen verkrijgbaar bij diverse online bouwmarkten, geen ervan zag er zo uit als de mijne en trouwens voor de prijs van zo’n contraptie heb je ook al bijna een hele nieuwe budget spoelbak. Ik schafte dus een nieuwe aan bij dezelfde bouwmarkt waar ik vijftien jaar geleden de vorige ook had aangeschaft en lette er op dat het nieuwe exemplaar ongeveer dezelfde afmetingen had. Dan moest montage een fluitje van een cent zijn dacht ik.
Nou, dat was het niet… Het afsluitkraantje naast de stortbak bleek niet dicht te willen draaien, er was geen beweging in te krijgen, zelfs dreigen met een forse waterpomptang bleek geen indruk te maken op de kleine dreumes. Dan maar de hoofdkraan van de waterleiding dichtdraaien en alles aftappen. Na een emmer vol, die ik onnadenkend zonder pardon in de afvoer kieperde, en wat gekreun en gesteun verder kon ik dan eindelijk de dwarse dreumes losdraaien en ermee naar de plaatselijke bouwmarkt fietsen om meteen maar een vervangend exemplaar te scoren. Dat kon niet moeilijk zijn toch?
Nou, dat bleek een brug te ver… De bouwmarkt had dit type niet. Wel een nieuw type dat echter langer was en die monteren zou betekenen enkele tegels van de muur te moeten slaan want het buisje verdween direct na het knietje met een lichte bocht in de muur. En elke hobby loodgieter weet dat het aan een bocht in een koperen pijp lastig mofjes solderen is… Op naar de specialist in mijn woonplaats dus, die had ’m vast wel!
Nou nee, dat had hij niet… Hij had wel een mobiel en maakte een foto van het afsluitkraantje, als had hij een stuk kostbaar antiek in handen, waarna een arrogante online AI wist te melden dat dit type uit de jaren tachtig van de vorige eeuw dateerde en niet meer verkrijgbaar was. Ik keerde onverrichter zake terug naar huis en zette flink aan op de pedalen, want ik voelde al een aardige aandrang om te plassen – een emolument van het ouder worden. Ik had echter verzuimd voldoende water voor drie dagen klaar te zetten zoals onze overheid ons aanbeveelt en de hoofdkraan van de waterleiding weer openen was helaas niet mogelijk, want het onwillige afsluitkraantje bleek nog steeds onwillig en draaide voor geen millimeter. Geen koffie dus en ook niet doorspoelen. Niet nagedacht. De instructievideo op Youtube met als titel ‘Vervang uw stortbak zelf’ duurde ook maar tien minuten, dus wie voorziet nu zoiets?
Ik besloot een magische vloeistof op het kraantje los te laten. En inderdaad zou een halve dag later maar eens weer blijken hoe krachtig WD40 Industrial kan zijn! Ondertussen kon ik wel mooi de oude stortbak van de muur halen en even snel de nieuwe monteren.
Nou, laat dat ‘even’ maar weg… Om er zeker van te zijn dat de hobby loodgieter opnieuw twee gaten in de muur zou moeten boren had men er ook veel aandacht aan besteed dat de afstand tot de wartel waar het afsluitkraantje op aangesloten moest worden en de afstand tussen beide ophangpunten allemaal anders waren. En dan zag de muur achter de stortbak er sowieso al uit als een gatenkaas, want mijn woning dateert inderdaad uit de jaren tachtig van de vorige eeuw en het leek er op dat er al een keer of drie eerder een nieuwe stortbak was opgehangen. Allemaal boorgaten op andere plekken. Niet één kwam overeen. Saillant detail was dat ik op drie millimeter afstand van een bestaand gat een nieuw zou moeten boren, iets wat een onmogelijkheid is, zo weet een ieder die wel eens wat thuis knutselt!
Ik bezocht dus opnieuw de bouwmarkt om een sneldrogend vulmiddel te halen wat alleen in een tube verkrijgbaar is die zo groot is dat men zeker weet driekwart te moeten weggooien, omdat na een paar gaten gevuld te hebben de rest zo snel verhard dat je er alleen nog een sanitair fabrikant de hersens mee kan inslaan. Na keurig de bestaande gaten gevuld te hebben, nieuwe geboord en pluggen en schroeven aangebracht te hebben, kon ik de nieuwe stortbak ophangen.
Trek gekregen besloot ik eerst een paar boterhammen weg te werken die ik onnadenkend met een blikje bier weg spoelde en dus moest ik al snel weer plassen. Gezeten overdacht ik dat ik alle sanitairbedrijven wereldwijd zou kunnen aanschrijven met de suggestie dat ik het een prima idee zou vinden als ze hun opwindende nieuwe stortbak designs jaarlijks zouden vernieuwen als in godsnaam de achterzijde met de ophanging maar bij iedereen en bij elk model identiek bleef! Doe wat je wil aan de voorkant, maar hou de achterzijde standaard! Echt helemaal niemand haalt ’t in zijn hoofd om zich in het weekend eens te verlustigen aan de opwindende achterzijde van z’n Grohe stortbak! Een half uurtje later hing de stortbak eindelijk op zijn plek, nu moest de afvoerbuis achterin het toilet nog onderin de stortbak gemonteerd worden.
Nou dat ging niet echt lekker vlot… In de eerste plaats is het geen pretje als de geur van oude urine opstijgt uit de aansluiting en in de tweede plaats paste de buis niet. Om mijn bevredigende doe-het-zelf-ervaring maximaal op te voeren, had de sanitair fabrikant er tevens zorg voor gedragen dat de oude afvoerbuis een andere diameter had dan de nieuwe en dus niet in de wartel van de nieuwe stortbak paste. De oude moest er uit, een nieuwe pas gemaakt, nieuwe mof er in en het geheel er weer in geprutst.
Onderwijl was ik al bijna een halve dag verder en bleek dat het goddelijk vocht, WD40 Industrial genaamd, z’n werk had gedaan, met wat heen en weer draaien en invetten bleek het afsluitkraantje weer tot afsluiten te bewegen. Dat was heel erg fijn! Na montage kon ik de hoofdkraan weer openen en met een emmertje water uit de keuken mijn productie van de afgelopen uren wegspoelen. Na de wateraansluiting in orde gebracht te hebben, kon ik zelfs weer echt met een druk op de knop ‘doorspoelen’. Een heerlijk gevoel! Dáár durfde ik nu nog wel een biertje op te nemen…
